Λειτουργεί αποδοτικά το δικονομικό σύστημα?  Πόσο χρονικό διάστημα χρειάζεται για να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μια υπόθεση διάπραξης οικονομικού και μη εγκλήματος?  Μήπως το δικονομικό σύστημα, συμπεριλαμβανομένων νομοθετών, δικαστών και δικηγόρων, εξαντλεί από τη μία τις ψυχολογικές, βιολογικές και οικονομικές αντοχές του πιστωτή για να προστατέψει, από την άλλη, συνειδητά ανυπόληπτους χρεώστες, εκβιαστές και κάθε είδους οικονομικούς και μη εγκληματίες?  Μήπως οι ατιμώρητοι συνειδητά ανυπόληπτοι χρεώστες έχουν σημαντική συνεισφορά στα προβλήματα ρευστότητας και χρεοκοπίας πολλών, μέχρι πρότινος, υγιών εταιριών?  Μήπως ατιμώρητος συνειδητά ανυπόληπτος χρεώστης είναι και το κράτος?  Πώς μπορεί να λειτουργήσει το, υποτιθέμενα, σύγχρονο μοντέλο κοινωνίας?

Πέραν αυτού, ‘κόρακας κοράκου μάτι βγάζει’, όταν η εσωτερική λειτουργία ενός οργανισμού εξαρτάται από ελεγκτικά όργανα αποτελούμενα από άλλους ‘κόρακες’?  Μήπως οι ελεγκτικοί μηχανισμοί πρέπει να αποδεσμευτούν από τους ελεγχόμενους?

Ως εκ τούτου, ικανοποιείται το περί δικαίου αίσθημα του πολίτη?  Αν δεν ικανοποιείται, υπάρχει περίπτωση να αποδεχτεί λύσεις οι οποίες βολεύουν κάποιους λίγους στις πλάτες πολλαπλασίως περισσότερων?

Ένας από τους αείμνηστους(!!!) είχε πει ‘είπαμε να κάνει ένα δωράκι στον εαυτό του αλλά όχι και 500.000.000’?  Μήπως ‘πήξαμε’ στα ‘δωράκια’, και μόνο σε αυτά, με κλασματικής αξίας, σε σχέση με αυτά, δημιουργικό έργο και αποτέλεσμα?  Μήπως, λέω μήπως, το πρόβλημα δεν έγκειται μόνο στο για πόσους υπαλλήλους και στους πόσους μισθούς ή σύνταξη παίρνει κάποιος όσο στους μηχανισμούς ελέγχου λειτουργίας συντεχνιών και απονομής δικαιοσύνης?  Ποιες συντεχνίες?  Μέσω ποιων δημοσιοποιείται ότι μαθαίνει η ελληνική κοινωνία και πόσο αποσπασματική ή παραποιημένη είναι η αλήθεια αυτή?  Ποιοι απονέμουν δικαιοσύνη αγνοώντας το προφανές μέχρι να εξαντληθεί όποιος επιζητεί την απονομή δικαίου?  Ποιοι ελέγχουν εισοδήματα αφήνοντας ανεξέλικτους τους ελεγχόμενους?  Μήπως κάποιοι συμμετέχοντας στους παραπάνω μηχανισμούς πλουτίζουν κινούμενοι εκβιαστικά?  Μήπως οι παραπάνω μηχανισμοί ‘το ένα χέρι νίβει το άλλο και τα δύο το πρόσωπο’?  Ποια πρόσωπα?  Μήπως μεταξύ τους όλες αυτές οι συντεχνίες έχουν συγκεκριμένες μεταξύ τους σχέσεις και ροές χρημάτων?

Μήπως άλλο σημαίνει ‘δωράκι’ με μέτρο που να μπορεί είναι στα πλαίσια των κοινωνικών σχέσεων και άλλο το να λειτουργεί το σύστημα μόνο για την αρπαχτή του καθενός με την κατάλληλη θέση’?  Μήπως πλέον εκεί έχουμε φτάσει?  Μήπως από εκεί πρέπει να ξεκινήσουμε?

Αν κάποιος προβληματίζεται γιατί όλα τα παραπάνω τίθενται υπό την μορφή ερωτημάτων είναι μια καλή αρχή?  Μήπως θα ήταν καλύτερα αν προβληματιζόταν και με το περιεχόμενο των προτάσεων?  Τώρα ως προς το γιατί δεν εκφράζονται σαν ξεκάθαρη συγκεκριμενοποιημένη θέση: μήπως δεν έχει αντιληφθεί τι συμβαίνει σε αυτή τη χώρα όταν, επιζητώντας την προσέγγιση του δικαίου της ισονομίας και όχι του δικαίου του ισχυρού, βάζεις τα χέρια ή και τα έργα σου επί των τύπων των ήλων προκειμένου όχι να γνωρίσεις αλλά να επουλώσεις?

Μπορεί να γίνει κάτι ή αμπελοφιλοσοφούμε?  Υπάρχουν λύσεις ή απλά είμαστε στη χώρα χωρίς ελπίδα όπου η πλειοψηφία του πληθυσμού είναι παντογνώστες, ειδικά όταν ανεβαίνουν στο βάθρο για να κρίνουν τους άλλους?

Αντίδραση όσο αντέχει και όπου ή όπως μπορεί ο καθένας?  Γενικά και αόριστα ή συγκεκριμένα ενάντια στα άπειρα μειωτικά για την ύπαρξή μας φαινόμενα όπου αυτά μας παρουσιάζονται?

Εξαιρουμένων από πρόθεση κριτικής των ήδη ληφθέντων μέτρων, τι άλλο θα μπορούσε να γίνει?  Απλούστευση διαδικασιών σε όλες τις δραστηριότητες του ευρύτερου δημόσιου τομέα?  Οργάνωση και αναδιοργάνωση λειτουργίας και ελέγχου συστημάτων όπως και αξιοποίησης αρχείων?  Ψηφιοποίηση δεδομένων και ηλεκτρονικοποίηση συστημάτων?  Μήπως, αναδιοργάνωση συστημάτων με σωστές εσωτερικές διαδικασίες ελέγχου και απονομής ευθυνών και ποινών σε επίορκους υπαλλήλους δυσλειτουργικών οργανισμών και υπηρεσιών του ευρύτερου δημόσιου τομέα?  Ταχύτερη, ή έστω, απονομή δικαιοσύνης σε υποθέσεις νομοταγών πολιτών έναντι ‘συνανθρώπων’ του ευρύτερου δημοσίου τομέα αλλά και συναλλασσόμενων?

Μήπως αντί νομοσχεδίων, που ελευθερώνουν τεράστιο αριθμό κρατουμένων, όπως συνέβη στο πρόσφατο παρελθόν, χρειαζόμαστε νέες φυλακές με ΣΔΙΤ?  Μήπως οι κυβερνώντες πρέπει να ξεκινήσουν από την αναδιάρθρωση των ενδουπηρεσιακών μηχανισμών ελέγχου και απονομής δικαιοσύνης όπως και την ανάνηψη του ελληνικού δικονομικού συστήματος γενικότερα?  Μήπως η αίσθηση της σχεδόν απόλυτης ατιμωρησίας, όπως κάποιοι αντιλαμβάνονται ότι συμβαίνει αυτή τη στιγμή, διδάσκει το οικονομικό και όποιο άλλο έγκλημα ως την ευκολότερη και δικαιότερη λύση οικονομικής και γενικότερης ατομικής προόδου?  Υπάρχει περίπτωση να καταφέρει η κυβέρνηση την ανατροπή της πορείας που ακολουθεί η κοινωνία, και όχι μόνο η οικονομία, όταν τα υπάρχοντα μέτρα δεν ικανοποιούν το κοινό περί δικαίου αίσθημα?

Δυσνόητα?  Λυπάμαι!
Ακαταλαβίστικα?  ‘Μακάριοι ...’?
Διαφωνείτε?  Πως γίνεται αυτό?  Προβληματισμοί είναι, όχι θέσεις!
Σας βολεύει ως έχει ή/και σας ενοχλεί που κάποιες αλήθειες μπορεί να αναδεικτούν?
Μάλλον παίξατε πρωτεύοντα ρόλο και είστε από αυτούς που μας οδήγησαν σε αυτό το σημείο!
Ναι, δεν αισθάνομαι τόσο γενναιόδωρος όσο άλλοι, ώστε να ανέχομαι την χρήση του πρώτου
πληθυντικού για την συγκεκριμένη χρέωση!